تو ترم هفتم درس انقلاب اسلامی برداشته بودی. منم انقلاب داشتم. اما توی دو تا گروه مختلف بودیم. دوستم پریا این درس و با گروهی که تو داشتی برداشته بود. وقتی که به من گفت که تو هم این درس و داری اومدم و سرکلاسهای شما شرکت کردم. یادمه اولین بار بعد از عید بود اومدم و بعد از یه تعطیلات طولانی یه دل سیر نگات کردم. خوشگل بودی ها . . .

یه پسره هم اون نزدیکی های تو نشسته بود که فکر می کرد مقصد نگاه من اونه ُ کلی هم به خودش امیدوار شده بود

روز امتحان انقلاب ُ با اینکه یه عالمه از درس و نخونده بودم ُ کلی خوشگل کردم و اومدم تا سر امتحان ببینمت. توی سالن ورزشی امتحان داشتیم. تو چند ردیف اون طرف تر از من سمت راست ُ نشسته بودی. چون صندلیت راست دست بود و با دست چپ خوشگلت می نوشتی ُ کاملاْ پشتت به من بود. من هم هر چند دقیقه یه بار سرمو بلند می کردم و نگات می کردم. تا اینکه یهو درب بزرگ آهنی سمت چپ سالن بسته شد. با یه صدای خیلی بلند . . .

اونوقت همه بچه ها برگشتند سمت صدا ُ جزء یه نفر که برگشت سمت عزیزترینش تا وقتی رویش رو برمی گردونه ُ صورت ماهشو ببینه . . .

ببین چقدر باهوش و سریع بودم. راستی وقتی سرمو بلند کردم و دیدم برگه امتحانتو دادی و رفتی بیرون ُ بند دلم پاره شد

یه خاطره دیگه

یه روز که داشتیم با پریا از دانشگاه بر می گشتیم ُ توی سرویس پریا یه دختره رو بهم نشون داد و گفت: "اون دختره دیروز داشت یه مدت طولانی با دوسجون صحبت می کرد. منم اینقدر رفتم و اومدم تا قیافش یادم بمونه بهت نشونش بدم." حالا منو داری

خلاصه اون دختر خانوم از چشم غره های گاه و بیگاه و خشمناکانه من در امان نبود تا اینکه . . . تا اینکه فهمیدم اون دختر عموته

پ.ن: خیلی دوستت دارم عسلم. الان که اینا رو مینویسم کلی دلم گرفته. اگه بعد از ظهر که اومدم باهات درددل کنم ُ شاید دلم باز شه.

تابستون ۸۳ خیلی سخت گذشت. هر روزش به فکر تو بودم و همه لحظه ها رو می شمردم تا هرچه زودتر این تعطیلات تموم بشه و من به دانشگاه برگردم. همون تابستون که می خواستیم بریم سفر ُ من خانواده رو متقاعد کردم از مسیری بریم که از شهر تو می گذشت تا شاید در حال گذر از اونجا ببینمت . . . دیدن شهر تو بهم آرامش می داد.

همه این سختی ها و غم دوری تو نازنین ُ باعث شد که تصمیم بگیرم منتظر تو نمونم که شاید هیچ وقت به سراغ من نیای. بهتر دیدم که خودم برای رسیدن به تو اقدام کنم. حالا دیگه داشتم فکر می کردم که اگر اینکارو بکنم چی می شه و اصلاْ درسته به کسی که نمیشناسمش ابراز علاقه کنم . . .

در ضمن دنبال یه موقعیت خوب هم بودم که بتونه تو رسوندن منظورم به تو کمک کنه. همش فکر می کردم چه جوری به تو که همش تو دلم گفتم دوستت دارم ُ این بار رو در رو بگم دوستت دارم عزیزترین...

و اینجوری بود که ترم ششم من شروع شد و تو ترم هشتم بودی ُ در آستانه فارغ التحصیلی

پ.ن: داریم به قسمتهای جالب داستان نزدیک میشیم

ترم پنجم من اینجوری گذشت و من برای بدست آوردن تو هیچ کاری نکردم. هنوز غروری برام وجود داشت که بخوام حفظش کنم و هنوز دلم میخواست که بجای اینکه من تو رو اینقدر دوست داشته باشم ُ کاش تو منو اینجوری دوست داشتی ...

ازت دلخور بودم . هرچی بیشتر دوستت داشتم کمتر ازت توجه می دیدم. انگار اصلاْ منو نمی دیدی. وقتی از آخرین باری که تو رو توی دانشگاه می دیدمت یه هفته می گذشت کلافه می شدمُ اگه به ده روز می رسید که دیگه همه دوستام بسیج می شدن تا تو رو هر جور شده پیدات کنن و به من خبر بدن که بیام ببینمت. دیگه همشون می دونستن که تو رو خیلی دوستت دارم و عشق منو به کسی که حتی تا به حال باهاش یه برخورد کوچیک هم نداشتم عجیب و مسخره میدونستن. اما خوب دلشون نمی اومد به من بگن ُ فقط مونده بودن معطل که با یه دوست عاشق که دم به دم اشک توی چشاش جمع می شه چی کار کنن...  

هر وقت یکی از دوستام توی دانشگاه یا توی خیابون میدیدنتُ و بهم خبر میدادن ُ اول از همه ازشون می پرسیدم: چی پوشیده بود؟ موهاش چه مدلی بود؟ تا بتونم تو رو همونجوری که بودی تصور کنم. یادش بخیر . . .  

آره گلکمُ اینجوری بود که من به تابستون پا گذاشتم و شهرتونو واسه سه ماه ترک کردم. . .

پ.ن: از اینکه بهتر شدی خوشحالم. دیدی من واگیر نشدم. خیلی دوستت دارم همکلاسی

من توی این شهر غریب بودم و واسه همین اینجارو دوست نداشتم. اما بعد از اینکه پی بردم که تو اهل اینجایی ُ کم کم اینجا رو رنگی می دیدم و هی بیخودی پیش دوستام از این شهر و همشهریهات تعریف میکردم جوری که همگی ضمن تعجب بهم مشکوک شده بودن. وقتی ترم چهارم تموم شد در طول تعطیلات بین دو ترم خیلی دلم واست تنگ شد. وقتی برای ترم پنجم برگشتم دانشگاه کلی تو حیاط و راهرو و کلاس ها و البته اگه میتونستم توی دستشویی ها دنبالت گشتم. خلاصه بعداز چهار ترم سربزیری و نجابتُ شدیداْ چشم چرانی می کردمُ اونم با دقت و کنجکاوی فراوان که همه رو به شک مینداخت. خلاصه که می تونم واست بگم ُ کی توی دانشگاه هم قد تو بود ُ کی یه پیراهن مثه پیراهن سورمه ای تو داشت یا کلاس ارتعاشات تون شماره چند بود ...  

الهی قربون موهای نازت ُ صورت ماهت ُ قد بلندت ُ جلیقه بادی آبیت و لباس های تمیز و اتو کشیدت برمُ جیگر طلا ...

آره عزیزیُ اینجوری شد که ترم پنجم من به دنبال تو گشتن تو دانشگاه و حضور در ساعتهای غیر کلاسی خودم که تو کلاس داشتی در دانشگاه ُ عبور پی در پی از جلوی درب کلاس تو و نگاه دزدکی به داخل کلاس  ُ و همه این دلمشغولی ها گذشت.

حفظ بودن برنامه کلاسات که همه رو خودم با تعقیب تو و پیدا کردن اسم درس از روی شماره کلاس از توی برد آموزش کسب کرده بودم یکی از بزرگترین افتخاراتم بود. البته یافتن شماره دانشجویی و جمع آوری نمره های درس هایی که در طول ترم هفتم داشتی هم برگ زرین افتخارات ترم پنجمم بود 

 خیلی خری که دوسم نداشتی . . .

پ.ن: روی ماه سرما خورده تو می بوسم تا ازت واگیر شمُ عشق من

روزهای دوشنبهُ ساعت ۵ تا ۷ بعد از ظهر کلاس محاسبات عددی اولین لحظه هایی بود که من به تو دل بستم. استاد کلاسمون آقای . . .  بود. من ترم چهارم بودمُ تو ترم ششم. من همیشه ردیف اول سمت راست میشستمُ تو ردیف دوم وسط. اون کلاس رو فقط یه بار نیومدم اونم واسه اینکه توی اون ساعت امتحان ریخته گری داشتم. اگه هزار بار دیگه زندگی کنم ُ بازم ترم چهارم محاسبات عددی برمیدارمُ توی همون ساعت ُ با همون استاد. اون بهترین کلاسی بود که داشتم.

قصه اش مال چهار سال پیشه. ترم پائیز سال ۸۲. آره عزیزی...

من اون درس رو تنهایی برداشته بودم. آخه همه دوستام به جای این درس ترمودینامیک ۱ داشتن که امتحانش توی همون روز و ساعت امتحان محاسبات بود. من اما چون نمی تونستم ترمو بردارم ُ محاسبات برداشتمُ اونم بدون هیچکدوم از دوستام. آخه من همیشه سعی میکردم همراه با دوستام درس بردارم تا توی کلاس تنها نباشم ُ اما پی بردم گاهی تنهایی چه فایده هایی که نداره ......

اون موقع من هیچی ازت نمی دونستم. حتی نمی دونستم اسمت چیه! تو برام یه غریب ه آشنا بودی. یه روز تو دانشگاهُ اتفاقی وقتی منتظر بودیم تا کلاسمون خالی بشه ُ بریم مستقر بشیم ُ دیدم تو هم جزء بچه های اون کلاسی و چون اونا مکانیک بودن ُ حدس زدم که تو هم باید مکانیک باشی.

اگه گفتی چه جوری اسمتو فهمیدم. اولش وقتی یه بار داشتم از راهرو دانشگاه رد میشدم ُ از کنار گروه تو و دوستات گذشتم. توی گروه یکی برگشت و یکی دیگه رو صدا کرد و من فهمیدم که توی این گروه یکی اسمش شریف ه و این امکان وجود داره که اون تو باشی.

بعدش واسه اینکه مطمئن بشم ُ رفتم و لیست اسامی کلاس محاسبات رو نگاه کردم و دیدم بله ... یه شریف داریم و اونوقت بود که به فامیلی تو پی بردم (البته دقت داری که همش حدسی بود و ممکن بود اون اصلا اسم و فامیل تو نباشه! و در کل اسم و تصویر با هم مطابقت نداشته باشه ) بعد از فهمیدن فامیلی تو ُ از اونجایی که از فامیلی های اصیل شهر دانشگاهمون بود حدس زدم که باید بومی اینجا باشی و من اصلاْ اینو نمی خواستم ...

پ.ن: دارم خاطراتم رو به یاد میارم و یادداشت میکنم. یه کم حوصله کن همشو واست بنویسم. ممکنه در اعلام خاطرات تقدم و تاخیر زمانی رعایت نشه. فعلاْ  

سلام.

من حنا هستم ۲۶ ساله. می خوام از امروز واسه عزیزترینم بنویسم تا همه لحظه های باهم بودنمون رو ثبت کنم. اسم عزیزترینم شریف ه. اون ۲۷ سالش ه. اون مثه اسمش یه انسان خوب و شریفه. امروز سرما خورده و خونه است.

من اینجا از این حرفهایی که برای نگفتن دارم ُ می نویسم و از خاطراتی از گذشته که باید ثبت بشه و ازخاطره هایی که ساخته میشه. دوست دارم یه یادگاری قشنگ بشه.  

پ.ن: ما الان توی ابر هاییم. منظور از ما اهالی محترم کارخانه است و ما توی آسمون هم نیستیمُ اینجا رو حسابی مه گرفته. خدایی تا حالا مهی به این غلیظی ندیده بودم.