خب عزیزی. اینم قصه ماه عسل رفتن ما.

یادمه واسه ماه عسل رفتنمون ۶ روز مرخصی جور کرده بودیم. ۶ روز پشت سرهم. الان که فکر می کنم می بینم که چه تعطیلی بکری بود و چه دست نیافتنی. همون موقع که ما این تعطیلی رو آماده کرده بودیم که بریم سفر ، بابا هم ویلا گرفته بود که برن شمال. به ما هم پیشنهاد دادن که بریم. تو اونجا رو خیلی دوست داشتی. از طرفی برادرت هم گفته بود که اگه ما بریم اونها هم همراه ما میان(به خاطر قضیه ماشین)و همه اینها باعث شد که ما هم به جای ماه عسل همراه خانواده تو بریم شمال. ۴ روزه. حالا که واسه دو روز یه جا رفتن لنگ مرخصی و تعطیلی می مونیم یاد اون ۶ روز نازنین می اوفتم که ماه عسل نرفتیم و رفتیم شمال گرما خوردیم. من فکر می کنم اشتباه کردیم. می تونستیم بریم سفر و یه خاطره خوب از ماه عسل واسه خودمون بزاریم ، اما نرفتیم و دلم کلی سوخت. گاهی دلسوزی واسه بقیه باعث میشه چیزهای بزرگی رو از دست بدیم.

تنها دلخوشیم اینه که فکر می کنم شاید به تو اونجا خوش گذشته باشه.

پ.ن: میشه جبرانش کرد عزیزترین. مگه نه!

سلام دوردونه قشنگم.

از زندگی مشترکمون واست بگم. صبح روز عروسیمون ساعت ۷ صبح بیدار شدیم و تا ۹ توی تخت خواب اختلاط نمودیم. بعدش صبحانه کیک و چایی خوردیم و رفتیم خونه مادر اینا ( خونه سابق خودم) اونجا در جمع همه عمو و عمه ها کاچی خوردیم (مایه آبروریزی عروس داماد) و دو تا قابلمه بزرگ هم برداشتیم آوردیم. رفتیم خونه مامان اینا و یه قابلمه کاچی رو به اونها دادیم (بدون اینکه اصلا به روی خودمون بیاریم که اصلا کاچی چی هست. یه جوری که مثلا واستون آش نذری آوردیم). و یه اساس کشی مختصر دیگه انجام دادیم و تا ساعت ۲ درگیر آوردن وسایل اتاق تو به خونمون بودیم. خلاصه که ناهار خوردیم و من بیچاره بدو بدو درحالی که حتی یه آرایش درست درمون نداشتم رفتم دنبال مادر و خواهرم تا بریم خونه مامان اینا برای پاتختی. من اولین پاتختی که در عمرم افتخار حضور یافتم همانا پاختی خودم بود. خلاصه که بعداز جمع آوری مقادیری پول و ظرف و یک دستگاه پنکه و رسوندن مادر و خواهرم به منزل به خانه بختمان مشرف شدیم و یه شوهر خوشحال و سرمست از خواب بعدازظهرگاهی و شادمان از دریافت پنکه را رویت نمودیم و البته تحویل گرفتیم.

روز بعدش جهت بدرقه خانواده محترم و روز بعدترش جهت اسباب کشی از خانه مجردی خودمان اقدام نمودیم تا آمار بیشترین اسبابکشی در هفته از آن ما و همسر گرامی باشد. القصه سه رو تعطیلی ما هم تموم شد و رو سه شنبه رفتیم سرکار و روز چهارشنبه هم و روز پنج شنبه رو تعطیل بودیم. جمعه و شنبه رو همه همه تعطیل بودن بحز همسر گرامی. ناگفته نمونه که در همین هفته اقدام به فروش سکه های هدیه عروسی نمودیم که درحین این عمل پسندیده کلی دیدارها تازه نمودیم. روز پنج شنبه هم من از فرصت تعطیلی خودم استفاده کردم و رفتم چک حاصله از معامله زرگری رو نقد کردم تا حساب بانک مسکن توپول شه. دیگه واست بگم جیگر که کم کم زندگی به روال عادی برگشت و رفتیم تا داشته باشیم زندگی مشترک با سقف مشترک را. (قسمت بعدی . . . ماه  اِ  عسل)

پ.ن: امشب نگاهم را کجای شهر آویزم     ***     امشب چراغی نیست ، چشمانم برا تو